Mijn naam is Frank Reijns, ik ben 41 jaar oud en geboren in Terneuzen/Nederland.

Al op jonge leeftijd ervaarde ik dat ik ‘anders was’ en vond ik het lastig aansluiting te vinden bij de mensen om me heen. Ik had geen idee waarom ik dit gevoel had en er niet vanaf raakte. Hoe ouder ik werd hoe sterker dit gevoel en hoe groter de praktische gevolgen werden.

Ik deed vaak pogingen om mezelf te delen met mensen om me heen, maar het leek alsof ze me niet begrepen en ze me maar raar vonden. Steeds vaker ervaarde ik dat mensen helemaal niet zaten te wachten op mij met mijn ‘lastige verhalen’.

Hierdoor groeide het gevoel dat ik ‘niet ok’ was en raakte ik steeds verder in mezelf opgesloten; ik deelde mezelf steeds minder met mensen en probeerde er vooral voor anderen te zijn door naar ze te luisteren en over hun uitdagingen te praten. Dit leek heel goed te gaan en mensen waardeerden vaak mijn tips en adviezen maar als ik dan weer alleen thuis-kwam en ik had het moeilijk dan was er niemand.

“als zelfs professionele hulpverlener me niet begrijpen en kunnen helpen, wie dan wel?”

Ik stelde mezelf dan steeds vaker gerust door bv. naar porno te kijken, games te spelen, films te kijken, veel te eten, alcohol te drinken, te roken en te gokken.

Niet wetende dat dit alleen maar verder mijn zelfbeeld deed afbrokkelen, omdat mijn innerlijke wereld steeds verder af kwam te staan van hoe ik mezelf naar de buitenwereld toe uitte/deelde.

Daarbij lukte het steeds maar niet om relaties te kunnen bouwen en te behouden, ik leek iedereen uiteindelijk te verliezen en ik had geen idee wat dit veroorzaakte. Ik deed zo m’n best om het beste van mezelf te laten zien en hen te geven wat ik dacht dat ze nodig hadden.

Pas op latere leeftijd toen ik emotioneel en praktisch steeds verder vastliep, besefte ik dat er iets moest gebeuren. Ik heb een paar keer geprobeerd om naar een psycholoog en verschillende soorten therapie te gaan maar nergens leken ze me te kunnen helpen. Hierdoor groeide het idee dat er voor mij geen hoop was want “als zelfs professionele hulpverleners me niet begrijpen en kunnen helpen, wie dan wel?”

Dit bleek later niet alleen de uitdaging te zijn maar juist onderdeel van het antwoord:

 

  • Niet proberen het beste van mezelf te laten zien maar, gewoon mogen ‘zijn’ zonder iets te hoeven doen of presteren.
  • Niet proberen anderen te geven wat IK dacht dat ze nodig hadden maar leren echt naar HEN te luisteren en dan van hen zelf te kunnen horen wie zij zijn en wat ze aangeven nodig te hebben.
  • Niet proberen de antwoorden op mijn vragen bij anderen te zoeken maar leren vertrouwen op mezelf dat ik ‘er mag zijn’ juist ook als ik alleen ben en niet een ander nodig heb om gelukkig te kunnen zijn. Dus geen beroep op de ander te hoeven doen om mij te geven wat ik nodig heb.
  • God te leren kennen en Hem te vertrouwen. Niet alleen als redder en verlosser maar ook als liefdevolle vader die Mij alles kan en wilt geven wat ik nodig heb. Misschien niet altijd wat ik wil, maar omdat Hij beter weet wat ik nodig heb, Hem vertrouwen dat Hij veilig is en betrouwbaar.
  • Verantwoordelijkheid leren dragen voor mijn ‘innerlijke wereld’; emoties/gedachten/gevoelens mogen voelen, niet vermijden maar leren gebruiken als een kompas en daarmee zorg te dragen voor ‘jonge delen’ in mezelf zodat er geestelijk/emotionele groei en stabiliteit mogelijk wordt.

In mijn jeugd heb ik eigenlijk nooit geleerd hoe om te gaan met emoties en de daarbij horende grenzen. Ik had zelf nog nooit gehoord van het stellen van grenzen naar mezelf en anderen. Er bestond meer een houding van: “als ik ergens genoeg van heb dan zal de ander dit wel merken” of “het is goed om mezelf weg te cijferen in contact met anderen, want ik wil mezelf niet te belangrijk maken”.

Pas toen ik op latere leeftijd sociale opleidingen ben gaan volgen zoals sociaal pedagogisch werk, een coachingopleiding NLP en een lerarenopleiding, ontdekte ik steeds meer over wat er nu daadwerkelijk in mezelf leefde en ging ik herkennen hoe ik niet alleen grenzeloos was naar anderen maar anderen ook steeds ver over mijn persoonlijke grenzen liet gaan.

Ook ontdekte ik dat ik in mijn jeugd mede hierdoor veel onveiligheid had ervaren en dat ik daardoor ‘hoogsensitieve eigenschappen’ en een negatief zelfbeeld had ontwikkeld. En omdat ik nooit heb geleerd hoe zelf-verantwoordelijkheid voor mijn innerlijke wereld te nemen, was de enige uitweg om te vluchten van mijn gevoelens door ze op allerlei manieren te verdoven.

Toen ik zo’n tien jaar geleden tot ‘levend geloof’ ben gekomen en mezelf heb laten dopen ben ik gaan leren om ‘met Jezus te wandelen’; Zijn stem te leren verstaan en te doen wat Hij van mij vroeg. Daarbij ben ik als mens persoonlijke groei gaan ervaren en ben ik ook voor meerdere Christelijke organisaties mogen gaan werken zoals “het Leger des Heils” en “de Hoop”. Daar heb ik veel mogen leren over hoe mensen te ondersteunen in het omgaan met allerlei persoonlijke uitdagingen op weg terug naar een zelfstandig leven in de maatschappij.

Pas toen ik getrouwd ben, ben ik in relatie met mijn vrouw, gestuit op de diepste lagen van pijn en onvermogens waar ik me tot dan toe nog niet bewust van was. Dit was een pijnlijk proces maar het heeft me geholpen om verder te genezen in mijn ‘ziel’/emoties. Want ook al was mijn Geest ‘nieuw geworden’ en ‘één geworden met de Heilige Geest’, alleen door steeds meer de ware liefde en genade van God toe te laten in mezelf en stap voor stap te leren mezelf te gaan zien zoals Hij mij ziet; gemaakt in Zijn gelijkenis, bracht dit ook de gewenste veranderingen in mijn leven.

Als God naar ons kijkt ziet Hij “dat het goed is”…

Uiteindelijk is het mooi om te mogen ervaren dat als wij onze persoonlijke uitdagingen aangaan in relatie met Jezus, God onze pijn en teleurstellingen ‘ten goede keert’ en op Zijn tijd en manier we hiervan mogen gaan (uit)delen aan anderen zodat we niet (alleen) onszelf maar ‘de ander’ tot zegen kunnen zijn.